dijous, 16 de novembre del 2006

No te ralles

Avui he llegit un email d'aquests que envien en cadena, no acostumo a mirarme'ls però aquest m'ha fet gracia i l'he acabat de llegir, aquí us el poso:

Le llaman la crisis del cuarto de vida, te empiezas a sentir inseguro y te preguntas dónde estarás en un año o dos, pero luego te asustas al darte cuenta que apenas sabes donde estás ahora.
Te empiezas a dar cuenta que hay un montón de cosas sobre ti mismo de las que no sabías y que quizás no te gusten.
Te empiezas a dar cuenta que tu círculo de amigos; es más pequeño que hace unos años atrás...
Te das cuenta que cada vez es más difícil ver a tus amigos y coordinar horarios... por diferentes cuestiones: trabajo, estudio, pareja, etc...y cada vez disfrutas más de esa cervecita que sirve como excusa para charlar un rato.
Las multitudes ya no son "tan divertidas"... hasta a veces te incomodan. Y extrañas la comodidad de la escuela, de los grupos, de socializar con la misma gente de forma constante.
Pero te empiezas a dar cuenta que mientras algunos eran verdaderos amigos, otros no eran tan especiales después de todo. Te empiezas a dar cuenta que algunas personas son egoístas y que a lo mejor, esos amigos que creías cercanos no son exactamente las mejores personas que has conocido y que la gente con las que has perdido contacto resultan ser amigos de los mas importantes para ti.

Ríes con más ganas, pero lloras con menos lágrimas, y con más dolor.
Te rompen el corazón y te preguntas como esa persona que amaste tanto te pudo hacer tanto mal. O quizás te acuestes por las noches y te preguntes por qué no puedes conocer a alguien lo suficientemente interesante como para querer conocerlo mejor. Y pareciera como si todos los que conoces ya llevan años de novios y algunos empiezan a casarse.
Quizás tú también amas realmente a alguien, pero simplemente no estás seguro si te sientes preparado para comprometerte por el resto de tu vida.

Atraviesas por las mismas emociones y preguntas una y otra vez, y hablas con tus amigos sobre los mismos temas porque no terminas de tomar una decisión.
Los ligues y las citas de una noche te empiezan a parecer baratos y emborracharte y actuar como un idiota empieza a parecerte verdaderamente estupido.
Salir tres veces por fin de semana resulta agotador y significa mucho dinero para tu pequeño sueldo. Miras tu trabajo y quizás no estés ni un poco cerca de lo que pensabas que estarías haciendo. O quizás estés buscando algún trabajo y piensas que tienes que comenzar desde abajo y te da un poco de miedo. Tratas día a día de empezar a entenderte a ti mismo, sobre lo que quieres y lo que no. Tus opiniones se vuelven mas fuertes. Ves lo que los demás están haciendo y te encuentras a ti mismo juzgando un poco mas de lo usual porque de repente tienes ciertos lazos en tu vida y adicionas cosas a tu lista de lo que es aceptable y de lo que no lo es. A veces te sientes genial e invencible y otras... solo, con miedo y confundido.

De repente tratas de aferrarte alpasado, pero te das cuenta que el pasado cada vez se aleja más y que no hay otra opción que seguir avanzando.
Te preocupas por el futuro, préstamos, dinero... y por hacer unavida para ti. Y mientras ganar la carrera seria grandioso, ahora tan solo quisieras estar compitiendo en ella.

Lo que puede que no te des cuenta es que todos los que estamos leyendo esto nos identificamos con ello. Todos nosotros tenemos "veintitantos" y nos gustaría volver a los 17-18 algunas veces. Parece ser un lugar inestable, un camino en tránsito, un desbarajuste en la cabeza... pero TODOS dicen que es la mejor época de nuestras vidas y no tenemos que desaprovecharla por culpa de nuestros miedos... Dicen que estos tiempos son los cimientos de nuestro futuro

Parece que fue ayer que teníamos 18...¿¡Entonces mañana tendremos30!? ¿¿¿¡¡¡Así de rápido!!!???

HAGAMOS VALER NUESTRO TIEMPO...¡QUE NO SE NO PASE!

La vida no se mide por las veces que respiras, sino por aquellos momentos que te dejan sin aliento.

a todos los veinteañeros...no te rayes.

4 comentaris:

chk ha dit...

Dios que profundo, y joder, realment me siento muy identificado, estic d'acord amb tot el que diu, excepte en una cosa:
m'agrada tenir l'edat que tinc no voldria tornar als 17-18, ara bé, hi han coses dels 17 i 18 q estan molt bé, eso si i coses que als vint-i-tants no les pots fer igual que als 18, i no emr efereixo a potencia sexual que creo q stamos bien, sino a pensar, memoria, etc. M'agrada sentir que creixo i maduro, però clar, eso tiene lo que tiene...

Anònim ha dit...

Joder, acabo de llevar-me i el primer q llegeixo és això.. realment jo tb em sento molt identificada i a vegades sí q m'agradaria tornar als 17.. em veia gairebé cada dia amb la Prat, i ara fa dues setmanes q no ens trobem i xerrem "largo y tendido".. i així tot. Avui trenquem el període d'incomunicació i sense multituds, gaudirem amb la calma d'un dinaret juntes! no ens rallem més dl compte!

q tingueu un bon diaaa!

suriname ha dit...

Joer, allò que pensem està escrit. Ho clava, però estic convençut que d'aqui a uns anys miraré enrere i tindré un bon record, i de ben segur que estaré orgullós de totes les merdes per les que podem arribar a passar ara, porque tiempos pasados siempre fueron tiempos mejores, tot i que realment mai es cert.

Macus ha dit...

Aixo de tiempos pasados siempre fueron tiempos peores es una ilusió del pensament, oi xavi? xD. Jo crec que el que passa és que amb el temps acabes recordant millor les coses bones que les dolentes.